Pratik · 11 dk okuma
Sabit Çıkış IP Adresi: Bulut, Sunucusuz ve CI’da IP İzni
6 Kasım 2026

Sabit çıkış IP adresi, bir uygulamanın dışarıya açtığı her bağlantının karşı tarafta aynı kaynak adresle görünmesi demektir ve bulut, sunucusuz ya da sürekli entegrasyon ortamlarında bu varsayılan olarak sağlanmaz. Google Cloud Run isteklerini bütün sunucusuz iş yüklerinin paylaştığı bölgesel bir dinamik adres havuzundan gönderir; Azure App Service çıkış adresini her seferinde bir kümeden rastgele seçer ve küme katman değişikliğinde değişebilir; GitHub’ın barındırdığı çalıştırıcılar çok bulutlu bir havuzdan çıkar ve GitHub bu aralıkların izin listesi olarak kullanılmasını önermez; Vercel dağıtımları herhangi bir adresten gelebilir. Karşı taraf bir banka, ödeme ya da kurumsal API ise ve yalnız bildirilmiş adreslerden gelen bağlantıyı kabul ediyorsa uygulama daha ilk pakette reddedilir. Çözüm üç yoldan birindedir: iş yükünü bir sanal ağa bağlayıp sabit adresli bir NAT geçidinden çıkarmak, platformun satın alınabilir statik çıkış özelliğini açmak ya da yalnız o API’ye giden istekleri platformdan bağımsız sabit bir IPv4 proxy adresinden geçirmek. Aşağıda beş platformun resmî belgesinde bu konuda ne yazdığı, üç yolun kurulum deseni, hangi durumda hangisinin seçileceği ve izin listesine adres yazmadan önce yapılacak dört kontrol var. İzin listesinin kendisi, kural yazımı ve CIDR gösterimi bu sitedeki IP whitelist rehberinde anlatılıyor; burada tekrar edilmiyor.
Çıkış adresi neden sabit değil: beş platform, beş ifade
Sunucusuz ve barındırılan ortamların ortak noktası, iş yükünün hangi fiziksel makinede çalışacağının ve o makinenin hangi adresten internete çıkacağının platform tarafından her seferinde yeniden seçilmesidir. Google Cloud Run belgesi bunu açık yazar: iş yükleri dış uç noktalara, bütün sunucusuz iş yüklerinin paylaştığı bölgesel bir dinamik adres havuzundan bağlanır ve öngörülebilir bir kaynak adresi ya da yalıtılmış adres itibarı gerekiyorsa bu havuza güvenilmemelidir.
Azure App Service belgesi gelen ve giden adreslerin farklı olabileceğini, giden adresin çalışma anında rastgele seçildiğini ve arka uç servisin güvenlik duvarını uygulamanın bütün olası çıkış adreslerine açması gerektiğini söyler. Olası adres kümesi de sabit değildir: uygulamayı silip başka kaynak grubunda yeniden oluşturmak ya da Basic, Standard ve Premium katmanları arasında ölçeklemek kümeyi değiştirir; Premium V4 katmanı belgeye göre kararlı bir çıkış adresi kümesi hiç vermez.
AWS Lambda belgesine göre her fonksiyon varsayılan olarak Lambda servisinin yönettiği bir sanal ağda çalışır ve internete oradan çıkar; adres size ait değildir. GitHub’ın barındırdığı çalıştırıcılar için belge, çıkış aralıklarının GET /meta uç noktasındaki actions anahtarında yayımlandığını, listenin haftada bir güncellendiğini ve bu aralıkların iç kaynaklar için izin listesi olarak kullanılmasının önerilmediğini yazar; uygun Linux çalıştırıcılar çok bulutlu bir havuz kullandığı için adresler tek bir sağlayıcının aralığıyla sınırlı değildir. Vercel belgesi en kısa ifadeyi kullanır: dağıtımlar varsayılan olarak herhangi bir IP adresinden gelebilir.
- Google Cloud Run: paylaşılan bölgesel dinamik havuz; öngörülebilir kaynak adresi için güvenilmez.
- Azure App Service: çıkış adresi çalışma anında rastgele seçilir; küme katman değişikliğinde değişir.
- AWS Lambda: varsayılan olarak Lambda’nın yönettiği sanal ağdan çıkar; adres sizin değildir.
- GitHub Actions barındırılan çalıştırıcı: haftalık güncellenen geniş aralık; izin listesi için önerilmez.
- Vercel: dağıtımlar herhangi bir adresten gelebilir.
Karşı tarafın gördüğü adresi bulmak: her ortamdan bir yankı
Hangi yol seçilirse seçilsin ilk adım, iş yükünün bugün hangi adresten çıktığını ölçmektir. Ölçüm, iş yükünün içinden kaynak adresini geri döndüren bir yankı uç noktasına istek atmaktır: kendi sunucunuzda isteğin kaynak adresini yazdıran tek satırlık bir uç nokta yeterlidir. Bu isteği sunucusuz fonksiyonun içinden, CI iş akışının bir adımından ve varsa yapı (build) aşamasından ayrı ayrı atın; üçü farklı adres döndürebilir.
Ölçümü bir kez yapmak yetmez. Aynı fonksiyonu farklı bölgede, farklı günde ve yeni bir dağıtımdan sonra tekrar çalıştırın; adres değişiyorsa sabit çıkış yolu gerekir, değişmiyorsa bile belgeye göre değişebileceğini bilin. Vercel belgesi yapı trafiğinin, Statik IP özelliği açık olsa bile ayrıca ayarlanmadıkça dinamik adres kullandığını söyler; GitHub’da çalıştırıcı adresi her iş akışında yeniden atanır. Bu yüzden ölçüm listesine ’hangi aşama, hangi adres’ sütunu ekleyin.
Yol 1: Sanal ağ ve NAT geçidi (AWS, Google Cloud, Azure)
Üç büyük bulutta desen aynıdır: iş yükü sizin sanal ağınıza bağlanır, ağın internete giden yolu bir NAT geçidine yönlendirilir ve NAT geçidine sizin ayırdığınız sabit bir genel adres bağlanır. Karşı taraf yalnız bu adresi görür. AWS belgesine göre genel NAT geçidi bir genel alt ağda oluşturulur ve oluşturulurken bir Elastic IP ile ilişkilendirilmesi zorunludur; internet geçidi, NAT’ın özel adresini o Elastic IP’ye çevirir. Lambda tarafında fonksiyon özel alt ağlara bağlanır ve özel alt ağın yönlendirme tablosunda 0.0.0.0/0 rotası NAT geçidine verilir. Belge bir tuzağı açıkça yazar: fonksiyonu genel alt ağa bağlamak ne internet erişimi ne de genel adres verir.
Google Cloud’da Cloud Run için belge iki bağlantı yolu sayar: Direct VPC egress (önerilen) ya da Serverless VPC Access bağlayıcısı. Servisin çıkış ayarı bütün trafiği sanal ağa gönderecek biçimde (all-traffic) yapılır, bölgede statik bir adres ayrılır ve Cloud NAT geçidi manuel adres atamasıyla bu adrese bağlanır. Cloud NAT belgesi manuel atamanın amacını söyler: yalnız bilinen dış adreslerden bağlantı kabul eden bir hedef servisle ortak bir kaynak adres kümesi paylaşabilmek. Cloud Run functions aynı yollarla, App Engine standart ortamı yalnız Serverless VPC Access ile Cloud NAT’a bağlanır.
Azure’da NAT geçidi, sanal ağdaki özel kaynakların dışarıya statik genel adres ya da adres öneki üzerinden çıkmasını sağlar; belge, hedef güvenlik duvarı kurallarının bu öngörülebilir listeye göre yazılabileceğini ve bir geçide en fazla 16 genel adres bağlanabileceğini yazar. App Service uygulaması sanal ağ entegrasyonuyla bu geçide bağlanır; aynı belge, uygulamanın çıkış adresini sanal ağ entegrasyonu ve NAT geçidiyle statik bir genel adrese yönlendirmenin desteklenen yol olduğunu söyler. Yalıtılmış katmandaki App Service Environment ise gelen ve giden bağlantılar için zaten statik, ayrılmış adresler alır.
- Ortak desen: iş yükü → sanal ağ (özel alt ağ) → yönlendirme 0.0.0.0/0 → NAT geçidi → sizin ayırdığınız sabit genel adres.
- AWS: genel alt ağda NAT geçidi + Elastic IP; Lambda özel alt ağa bağlanır, genel alt ağa değil.
- Google Cloud: Direct VPC egress ya da bağlayıcı; all-traffic çıkış; ayrılmış statik adres; manuel atamalı Cloud NAT.
- Azure: sanal ağ entegrasyonu + NAT geçidi; genel adres ya da önek; 16 adrese kadar.
- Adres sanal ağa aittir; aynı ağdaki başka iş yükleri de aynı adresten çıkar ve izin listesi hepsini kapsar.
Yol 2: Platformun hazır statik çıkışı (GitHub Actions, Vercel)
Sanal ağ kurulamayan platformlar statik çıkışı ürün olarak sunar. GitHub, barındırılan çalıştırıcılar için iki alternatif gösterir: statik adres aralıklı daha büyük çalıştırıcılar (larger runners) ya da kendi barındırdığınız çalıştırıcı. Daha büyük çalıştırıcıların belgesinde statik IP adresi özelliği şöyle tanımlanır: çalıştırıcılara belirli bir aralıktan statik adres atanır ve güvenlik duvarı izin listesi buna göre yapılandırılır; özellik Linux ve Windows çalıştırıcılarda geçerlidir ve belgeye göre GitHub Team ile GitHub Enterprise Cloud planlarındaki kuruluşlara açıktır. Kendi barındırdığınız çalıştırıcı, adresini kendi ağınızdan ya da bir NAT geçidinden alır ve Yol 1’e döner.
Vercel iki ürün sunar. Statik IP’ler (Static IPs) belgesine göre fonksiyon çıkışı, yönetilen bir NAT geçidi üzerinden bölge başına bir çift paylaşımlı statik adresten geçer; özellik Pro ve Enterprise planlarında vardır, yalnız çıkış içindir ve dışarıdan erişilebilecek sabit bir giriş adresi vermez. Secure Compute ise Enterprise planında projeye özel bir ağ ve ayrılmış statik adres çifti verir; belge bunu ayrı altyapı ya da tam yalıtım gerekiyorsa önerir, yalnız izin listesi gerekiyorsa Statik IP’leri yeterli sayar. İki üründe de yapı trafiği varsayılan olarak dinamik adres kullanır ve ayrıca açılması gereken bir ayarla statik adrese alınır; Routing Middleware ve Edge Runtime kullanan fonksiyonlar bu adreslerden çıkmaz.
Yol 3: Platformdan bağımsız sabit IPv4 proxy
Üçüncü yolda adres size aittir: uygulama, yalnız izin listesi isteyen API’ye giden istekleri sabit bir IPv4 proxy üzerinden gönderir ve karşı taraf her ortamdan aynı adresi görür. Bu yol üç durumda öne çıkar. Birincisi, aynı API’ye birden fazla ortamdan bağlanılmasıdır: geliştiricinin bilgisayarı, CI iş akışı ve üretimdeki sunucusuz fonksiyon aynı anahtarı kullanıyorsa izin listesine tek adres yazmak için üçünün de aynı proxy’den çıkması gerekir. İkincisi, platformun statik çıkış özelliğinin plan ya da bölge nedeniyle açılamamasıdır. Üçüncüsü, çıkış adresinin bulut sağlayıcısından ya da projeden bağımsız kalması gerekliliğidir; proje başka platforma taşındığında izin listesi değişmez.
Kurulum uygulama katmanındadır ve platform ayarı gerektirmez. İstemci başına tek örnek: Python’da requests kütüphanesiyle yalnız o API çağrısına proxies parametresi verilir, proxy adresi kullanıcı adı ve şifreyle birlikte http://kullanici:[email protected]:8080 biçiminde yazılır; uygulamanın geri kalan trafiği proxy’ye uğramaz. Ortam değişkeniyle bütün süreci proxy’den geçirmek de mümkündür ama o zaman platformun kendi servislerine giden istekler de proxy’den geçer; yalnız ilgili istemciye vermek daha dar ve daha öngörülebilirdir. Adres, port ve kimlik bilgilerinin yazım biçimleri proxy formatları rehberinde.
Kimlik doğrulama yöntemi burada belirleyicidir. Proxy tarafında IP izniyle doğrulama, çıkış adresi zaten sabit olmayan bir CI ya da sunucusuz ortamda çalışmaz; proxy’nin kullanıcı adı ve şifre kabul etmesi şarttır. Katalogdaki iki static IPv4 ürünü de kullanıcı adı ve şifreyle çalışır: static datacenter IPv4 size özel adres, sabit ASN ve lokasyon, HTTP ya da SOCKS5 ile gelir ve 100 adet 30 günlük paketi 15 dolardır; beş lokasyonu Amerika, İngiltere, Hollanda, Almanya ve Kanada’dır, Türkiye bu listede yoktur. Static residential IPv4 ürün sayfası IP izniyle doğrulamanın desteklenmediğini açıkça yazar, HTTP ya da SOCKS5 sunar ve Türkiye için 1 adet aylık 2,25 dolardan başlar. Tek bir API için tek adres yetiyorsa Türkiye adresi gereken işte residential satırı, başka ülke yetiyorsa datacenter satırı seçilir; iki adres yedekli düzen için residential’da 5 adet 11,25 dolardır.
Hangi yol ne zaman: karar listesi
Üç yol birbirinin yerine geçmez; ortam sayısı, platform ve adresin kime ait olması gerektiği kararı verir.
- Tek bulut, tek bölge, iş yükü zaten sanal ağda ya da ağa bağlanabiliyor → Yol 1: NAT geçidi ve sizin ayırdığınız adres.
- GitHub Team ya da Enterprise Cloud planı ve yalnız CI’dan çıkış → Yol 2: statik aralıklı daha büyük çalıştırıcı; plan yoksa kendi çalıştırıcınız ve Yol 1.
- Vercel Pro ya da Enterprise ve yalnız fonksiyon çıkışı → Yol 2: Statik IP’ler; yapı trafiği için ayarı ayrıca açın.
- Aynı API’ye bilgisayar, CI ve üretimden birlikte bağlanılıyor → Yol 3: tek proxy adresi, izin listesinde tek satır.
- Platform özelliği plan ya da bölge nedeniyle kapalı, ya da adresin platformdan bağımsız kalması gerekiyor → Yol 3.
- Middleware, Edge Runtime ya da yapı aşamasından çağrı → Yol 2 bu trafiği kapsamaz; Yol 3 ya da çağrıyı fonksiyona taşımak.
İzin listesine yazmadan önce dört kontrol
Sabit adres hazır olduğunda karşı tarafa bildirmeden önce dört şey doğrulanır. Birincisi, adresin her aşamadan aynı çıktığıdır: yankı testi dağıtımdan, ölçeklemeden ve bölge değişiminden sonra tekrarlanır. İkincisi, yazılacak biçimdir: tek adres /32 olarak bildirilir, ortak NAT adresi için aynı ağdaki başka iş yüklerinin de o adresten çıktığı karşı tarafa söylenir. Üçüncüsü, yedek adrestir: NAT geçidine ikinci bir adres bağlamak ya da proxy’de ikinci adres almak, birinci adresin değişmesi gerektiğinde izin listesini değiştirmeden geçiş sağlar; iki adres baştan bildirilir. Dördüncüsü, adresin tek başına kimlik olmadığıdır. Vercel belgesi bunu bir cümleyle söyler: IP izin listesi isteğin nereden geldiğini doğrular, kimin gönderdiğini değil. API anahtarı, OIDC federasyonu ya da karşılıklı TLS izin listesinin yanında kalır.
Sık yapılan dört hata
Dört hatanın ortak nedeni aynıdır: belgenin ’varsayılan olarak’ dediği davranışın sabit sanılması. Her platformda sabit çıkış ayrı bir kurulum ya da ayrı bir üründür ve kurulmadığı sürece adres değişebilir.
- GitHub’ın meta uç noktasındaki aralıkları izin listesine yazmak: liste haftada bir değişir, çok bulutlu havuzu kapsar ve GitHub bunu önermez.
- Lambda fonksiyonunu genel alt ağa bağlayıp sabit adres beklemek: belgeye göre bu ne internet erişimi ne de genel adres verir; özel alt ağ ve NAT geçidi gerekir.
- Azure App Service katmanını değiştirip izin listesini güncellememek: olası çıkış adresi kümesi katman geçişinde değişir ve zamanla büyüyebilir.
- Vercel’de Statik IP açıp yapı aşamasından ya da Middleware’den API çağırmak: yapı trafiği ayrı ayara, Middleware ve Edge Runtime kapsam dışına düşer.
Sık sorulan üç soru
Üç yolu kurarken en sık gelen üç soru ve kısa cevapları.
- NAT geçidi mi, proxy mi? Tek platformda ve trafik o platformun ağında kalıyorsa NAT geçidi; birden fazla ortam, platform özelliğinin kapalı olması ya da platformdan bağımsız adres gerekiyorsa proxy. İkisi birlikte de kullanılır: NAT üretim için, proxy geliştirici ve CI için; izin listesinde iki adres olur.
- Sabit adres aldım, API yine reddediyor. Sırasıyla yankı testi, izin listesindeki yazım (/32, port yok), çağrının gerçekten o yoldan çıkıp çıkmadığı (Middleware, yapı aşaması, ortam değişkeni kapsamı) ve karşı tarafın listeyi gerçekten güncellediği kontrol edilir; adım adım ayırma bağlantı hataları rehberinde.
- Rotating proxy işe yarar mı? Hayır. İzin listesi tek ve değişmeyen adres ister; rotating pakette yazılacak sabit adres yoktur. Static ile rotating ayrımı static mi rotating mi rehberinde.
Sonuç
Bulut, sunucusuz ve CI ortamlarının çıkış adresi beş platformun kendi belgesine göre varsayılan olarak sabit değildir: paylaşılan dinamik havuz, rastgele seçilen küme, platformun yönettiği ağ, haftalık değişen aralık ve herhangi bir adres. IP izni isteyen bir API’ye bağlanmak için üç yol var: iş yükünü sanal ağa bağlayıp sizin ayırdığınız adresli bir NAT geçidinden çıkarmak, platformun statik çıkış ürününü açmak ya da yalnız o API’ye giden istekleri kullanıcı adı ve şifreyle çalışan sabit bir IPv4 proxy’den geçirmek. Ortam sayısı ve adresin kime ait olması gerektiği yolu seçer; her yolda adres yankı testiyle her aşamadan doğrulanır, /32 olarak ve yedeğiyle bildirilir, API anahtarının yanında kalır.
